Uw verslaggever ter plaatse

Op donderdag 23 september 2021 plakte ik, ter gelegenheid van SchoK en met enige honderden meters afplakband, een groot Hinkeldicht op het plein voor het Klimduin; een hinkelbaan van zo'n 9 meter lang en 2,5 meter breed, bestaand uit ruim 40 "tegels", met in elk van die tegels een woord of lettergreep.

Dichters-in-spe konden hun eigen weg kiezen door de hinkelbaan, en zo een persoonlijk gedicht hinkelen.

Hieronder het verslag, met dank aan Senja Borgers en mijn lief voor de mooie foto's. De lelijke foto's heb ik, zoals wel vaker, zelf gemaakt.

 

In den beginne was er een teaser...

 

Woensdagavond om 19:45 uur moest ik klaar zijn met voorbereiden.
Gedicht schrijven, papierwerk maken, afplakband kopen, naar de kopieerwinkel, posterbord doorzagen om het ding vervoerbaar te maken, UVTP-petje opgraven: het is altijd meer werk dan je denkt.

Gelukkig was ik ruim op tijd (lees: woensdagavond om 19:00) klaar.

Nog even gezellig een biertje drinken met wat vrienden, en dan naar bed.

Tijdens de lockdown en omliggende horeca-beperkingen organiseerde mijn stamkroeg elke woensdagavond een virtuele bierproeverij. Met z'n allen dezelfde bieren op dezelfde tijd. Elk achter het eigen scherm in de eigen (woon)kamer, maar verbonden door dezelfde Zoom-sessie.

In de loop der maanden ontstond daaruit een soort van virtuele stamtafel. We hadden het over van alles, maar steeds minder over bier. We dronken het natuurlijk wel.

De samenkomst-beperkingen waren eind september vrijwel verdwenen, en dus werd de virtuele stamtafel een fysieke; steeds in het huis van een andere stamgast. Deze woensdag had de stamgast-van-dienst een setje bieren uit Duitsland meegenomen, plus wat lekkernijen uit Italië. Een andere stamgast had bij bier en lekkernij nog wat bijbehorende cocktails bedacht.

Het lijkt me duidelijk: ik ging te laat, en ietsjes wankel, naar bed.

Het plan was om lekker vroeg te vertrekken, zodat ik ook lekker vroeg in Schoorl zou zijn.

Helaas was ik pas rond 11:00 mentaal in staat om mijn fietstassen in te pakken, en alles (inclusief het doorgezaagde posterbord) op mijn fiets te laden.

Gelukkig had ik wind mee, dus reed ik toch rond nog 14:00 uur Schoorl binnen.

Het eerste dat ik daar zag was een werk dat Karin Opstelten voor SchoK gemaakt had.

Ik voelde me meteen welkom...

Klimduin en plein lagen er mooi leeg bij. Alleen de SchoK-vlag in de verte maakte duidelijk dat hier vanaf morgen iets ging gebeuren.

Nog even een lange lat kopen bij de lokale bouwmarkt, en ik kon aan de slag.

Steeds de lat 65 centimeter verschoven neerleggen, goed kijken of de lijnen overeen kwamen met de buiging van het plaveisel, en weer één lange en vier of vijf korte strepen plakken. Twee uur lang, gelukkig regelmatig onderbroken om uitleg te geven aan nieuwsgierige voorbijgangers.

Tegen 16:00 lag de baan er mooi, maar nog steeds leeg, bij. Nu eerst even zitten...

 

Tijdens het plakken van de letters kwam een jongen met een verstandelijke beperking bij me staan. Hij vroeg niet (zoals alle nieuwsgierigen voor hem) waar het plakwerk voor was. Hij vroeg waarom ik het deed.

Eigenlijk een veel belangrijker vraag.

Ik dacht er een tijdje over na, en antwoordde "omdat ik het leuk vind". Je kunt wel iets gaan roepen over het verbinden van bubbels, en over het in contact brengen van mensen met kunst, met taal, met hun omgeving, maar uiteindelijk: ook dat doe ik "omdat ik het leuk vind".

Hij was verbaasd: "Gewoon omdat je het leuk vindt? Je liep hier langs en dacht, ik ga gewoon een hinkelbaan plakken?" Ik moest toegeven dat het daar inderdaad wel zo'n beetje op neer kwam.

De jongen legde het uit aan de mensen van zijn groep, nog steeds licht verbijsterd. Samen hielpen ze me vervolgens door me steeds voor te zeggen wat het volgende woord was dat ik moest plakken.

 Na een kwartiertje moesten ze weg. De geleiders zeiden dat ze gingen eten.

 

Tegen 18:00 zat alles op z'n plek. Tijd om de tent op te gaan zetten, nog even snel even iets te eten, en naar de officiële SchoK-opening te gaan.

Na een gezellige opening en een fikse dut kwam ik weer fris en fruitig bij het Klimduin aan. Tijd voor de laatste kleinigheden.

Ik schroefde mijn, nog steeds in vier vervoerbare delen uiteenliggende, posterbord weer tot één geheel, plakte er een handleiding op en klapte mijn stoeltje uit.

Terwijl ik daarmee bezig was kwam één van de buren even kijken. Ik vroeg of hij vanuit zijn, lekker hooggelegen, balkon een foto wilde maken van mijn Hinkeldicht, en die dan naar me mailen. "Ik weet niet hoe dat mailen werkt", zei hij, "maar mijn vrouw wel; doe straks even een briefje bij ons in de bus, en dan komt het goed."

Zo gezegd,zo gedaan. Briefje in de bus, en even lekker onderuit op mijn stoeltje. Wachten tot het 11:00 uur was, en de SchoK-dag officieel zou beginnen.

Terwijl ik daar zo mijn zonden aan het overdenken was kwam er een vrouw langs. "Heb jij dat briefje in onze bus gedaan?",vroeg ze. "Ja". "Dan heb ik hier een foto voor je. Ik heb 'm meteen maar voor je laten afdrukken." Ik kreeg een fraaie opname van een wel zeer relaxt moment overhandigd.

[Die foto komt dus hier]

 

(aan dit hoofdstuk wordt "as we speak" de laatste hand gelegd)

(aan dit hoofdstuk wordt "as we speak" de laatste hand gelegd)

(aan dit hoofdstuk wordt "as we speak" de laatste hand gelegd)