Uw verslaggever ter plaatse

Tijdens het plakken van de letters kwam een jongen met een verstandelijke beperking bij me staan. Hij vroeg niet (zoals alle nieuwsgierigen voor hem) waar het plakwerk voor was. Hij vroeg waarom ik het deed.

Eigenlijk een veel belangrijker vraag.

Ik dacht er een tijdje over na, en antwoordde "omdat ik het leuk vind". Je kunt wel iets gaan roepen over het verbinden van bubbels, en over het in contact brengen van mensen met kunst, met taal, met hun omgeving, maar uiteindelijk: ook dat doe ik "omdat ik het leuk vind".

Hij was verbaasd: "Gewoon omdat je het leuk vindt? Je liep hier langs en dacht, ik ga gewoon een hinkelbaan plakken?" Ik moest toegeven dat het daar inderdaad wel zo'n beetje op neer kwam.

De jongen legde het uit aan de mensen van zijn groep, nog steeds licht verbijsterd. Samen hielpen ze me vervolgens door me steeds voor te zeggen wat het volgende woord was dat ik moest plakken.

 Na een kwartiertje moesten ze weg. De geleiders zeiden dat ze gingen eten.

 

Tegen 18:00 zat alles op z'n plek. Tijd om de tent op te gaan zetten, nog even snel even iets te eten, en naar de officiële SchoK-opening te gaan.