Uw verslaggever ter plaatse

Na een gezellige opening en een fikse dut kwam ik weer fris en fruitig bij het Klimduin aan. Tijd voor de laatste kleinigheden.

Ik schroefde mijn, nog steeds in vier vervoerbare delen uiteenliggende, posterbord weer tot één geheel, plakte er een handleiding op en klapte mijn stoeltje uit.

Terwijl ik daarmee bezig was kwam één van de buren even kijken. Ik vroeg of hij vanuit zijn, lekker hooggelegen, balkon een foto wilde maken van mijn Hinkeldicht, en die dan naar me mailen. "Ik weet niet hoe dat mailen werkt", zei hij, "maar mijn vrouw wel; doe straks even een briefje bij ons in de bus, en dan komt het goed."

Zo gezegd,zo gedaan. Briefje in de bus, en even lekker onderuit op mijn stoeltje. Wachten tot het 11:00 uur was, en de SchoK-dag officieel zou beginnen.

Terwijl ik daar zo mijn zonden aan het overdenken was kwam er een vrouw langs. "Heb jij dat briefje in onze bus gedaan?",vroeg ze. "Ja". "Dan heb ik hier een foto voor je. Ik heb 'm meteen maar voor je laten afdrukken." Ik kreeg een fraaie opname van een wel zeer relaxt moment overhandigd.

[Die foto komt dus hier]